Het is voor het eerst dat ik niet weet wat ik moet schrijven vanavond. Ik heb gelukkig wat notities van de afgelopen weken. Zo dacht ik aan het dilemma van een zwerver die het heel koud heeft. Op een avond of nacht belandt hij voor onze voordeur en ziet dat deze openstaat. Hij heeft het heel koud en weet dat het binnen vast warmer is dan buiten. Als hij echter naar binnengaat zal de wind door de openstaande deur naar binnen waaien, wat niet geheel efficiënt is. Het is dus beter de deur te sluiten. Maar als hij dat doet kan hij, zodra hij ontdekt wordt, niet meer zeggen dat de de deur openstond en hij naar binnen is gelopen. Hij zal als inbreker aan de politie worden overgeleverd. Een waar dilemma voor de onderkoelde zwerver die een afweging moet maken over de mate van binnendringen in de woning (met zijn beste warme bedoelingen).

 

Zo las ik ook in nrc.next, de nieuwe krant van het NRC (overigens een heel erg goede krant, waarvan de berichten precies lang genoeg zijn en je op het moment dat je denkt dat het bericht niet meer interessant is nog genoeg tijd hebt de helft van het bericht te lezen terwijl je de bladzijde omslaat), een positieve bericht over de reclame van Dove. Je weet wel die reclame die ingaat op de "firming" rondingen van iets gezette vrouwen. Daarvoor heeft men een speciale crème ontwikkeld die de huid verstevigt. "Het effect van de Dove Firming producten is pas écht goed te zien op de prachtige rondingen van echte vrouwen". In het stuk wordt de reclame aangeprezen als het doorbreken van het mechanisme dat bij reclame alles mooier en jonger moet. Laten me niet lachen. Alsof die crème de rondingen verandert en of Dove echt geeft om het reclamebeeld van vrouwen. Men ziet gewoon een nieuwe afzetmarkt, één en al marketing, maar daarover wordt niet gerept. Een goedkope manier om de anti-altijd-mooie-vrouwen-in-reclames vrouwen in de kaart te spelen, doorgeprikt, maar geaccepteerd. Hoe durft iemand zo'n initiatief vindingrijk te noemen.

 

Tevens had ik de afgelopen dagen een interessante gedachte over de menselijke maat. Ik heb al eerder verteld dat ik een beetje zit met de beperkingen van de mens en wat op een dag gedaan kan worden. Zo kan ik een succes-levensverhaal verzinnen wat in principe het levenspad van een individu (dus ook van mij) kan zijn. Als ik dat verhaal vertel hoef ik dat levenspad niet te leven, maar kan ik met het verhaal ervan de essentie reeds overbrengen. Dat is een stuk efficiënter, en gezien het feit dat ik maar weinig tijd heb is dat dus beter. Misschien word ik als verteller van dat verhaal nog wel beroemd. Als ik echter in het kort het verhaal vertel van iemand die het verhaal van iemands levenspad vertelt is dat nog efficiënter. Vertellen over iemand die zijn leven vult met het vertellen van verhalen waarin hij leeft van het vertellen van verhalen over zijn levenswijze, is dus de meest efficiënte manier om dit alles te vertellen. Allemaal zonder het helemaal te doorleven, maar toch zo verteld dat het nog enige connectie met de werkelijkheid heeft.

Tijdens de verkiezingen kwam weer dat idee om een ware democratische partij op te richten. Niet dat ik zoveel met politiek heb, de huidige partijen maar niets vind of zo graag een partij wil oprichten, het gaat om het idee. Wat me iedere keer tegen de borst stoot is namelijk de gluiperigheid waarmee partijen zieltjes winnen de laatste weken voor de verkiezingen. Ze willen snel incasseren, want de zetels worden afgerekend naar aantal stemmen. Als stemmer voel ik me dan bedrogen, waarschijnlijk omdat de lokkende woorden der verkiezingspropaganda nooit in praktijk zullen worden gebracht. Heel begrijpelijk, want het echte spel speelt in een politieke arena en dat gaat niet zo goed samen met die uitgedeelde beloftes.

Twee jaar geleden gebruikte ik het nog als argument om niet te stemmen. Ik wil mezelf niet psychologisch ketenen aan een partij, waar ik de komende vier jaar krampachtig in moet blijven geloven of als het tegenvalt krampachtig afstand van moet nemen. Ik zal eerst te soft zijn in mijn oordelenden over de partij en op een gegeven moment omslaan en spijt hebben van mijn stem. Een hele hoop drukte om niets, want laten we niet vergeten dat stemmen toch geen zin heeft vanwege de tirannie van de meerderheid, maar dat terzijde. Toch blijft het een mantra, vooral de laatste weken voor de verkiezingen, als je niet stemt ben je geen Nederlander en moet je straks vooral niet zeuren. Als je wel stemt heb je er tenminste alles aan gedaan wat in je macht ligt en mag je deze oorkonde van moed de komende vier jaar tijdens felle discussies op tafel leggen.

Ware democratie is in zo'n stelsel natuurlijk niet aan de orde, we stemmen namelijk maar één keer in de vier jaar. Als ik nou een partij opricht, noem het de Awareness partij, waar je als lid over elke besluit, zowel partijbesluiten als in de kamer, via Internet mag stemmen. De uitslag van de interne stemming wordt vervolgens omgezet in het stemgedrag van de afgevaardigde parlementariërs (die beloven de uitslag trouw te aanvaarden). Als 70% voor is stemt 70% in de kamer voor en de rest tegen. Als je voor deze partij kiest hoef je je dus niet druk te maken over loze beloften, want je mag bij elk besluit zelf stemmen. De partij staat als het ware boven het oude stelsel en geeft de burger echte democratie. Het is tevens een partij die concurrentie overbodig maakt, omdat je werkelijke invloed bij elke partij hetzelfde zal zijn. Coalitievorming met deze partij is nagenoeg onmogelijk vanwege het onvoorspelbare stemgedrag, maar dat zijn slechts enkele stuiptrekkingen bij de overgang van het oude naar het nieuwe systeem.

De leden in de tweede kamer, die ceremonieel stemmen zoals de kiezer heeft besloten, zijn alleen nog maar de marionetten van de partij. Toch zal deze functie begeerd zijn vanwege de publieke zichtbaarheid die het met zich meebrengt. Ik zie al Idols achtige voorrondes en competities voor deze felbegeerde inhoudsloze posities. En ook hierover zullen we binnen de partij stemmen. En omdat we natuurlijk niet de hele dag kunnen stemmen zullen er belangengroeperingen ontstaan die zich specialiseren in bepaalde thema's en staan voor bepaalde waarden. Als je in hun gelooft kun je besluiten dat hun "adviesstem" automatisch jouw stem wordt voor bepaalde thema's. En als het je niet meer bevalt, of als er een belangrijk thema is stem je gewoon weer zelf. Zo mooi en democratisch is de nieuwe partij die ik voor me zie.

Stel er komen meerdere partijen die volgens dit principe werken. Bij de stembus moet je kiezen voor één van deze Awareness partijen, en je zult weer twijfelen die ene dag. Kiezen voor de een is het afwijzen van de ander. De partijen zullen dus reclame maken en hun community gevoel benadrukken: kom toch bij onze club. De verleidelijke campagnes waarmee dit gepaard zal gaan zullen niet zijn zoals de schijncampagnes van tegenwoordig, maar meer zoals reclames op TV. Het staat vast dat tandpasta is uitontwikkeld, gladder scheren niet meer kan en je haar tegenwoordig vecht tegen een vitamineoverdosis, maar toch blijft men het proberen. Het hoeft niet meer inhoudelijk en het mag eindelijk oprecht over niets gaan. Het einde van de politiek, vervangen door het verkopen van een goed gevoel.

Het is lange tijd stil geweest rond mijn weblog en dat heeft een beetje mijn chaotische ik als oorzaak. Het heeft allemaal met plannen te maken, daar ben ik nou eenmaal niet zo goed in. Sterker nog ik begrijp helemaal niet wat plannen is, heb weinig realiteitsbesef en de menselijke maat is mij geheel vreemd.

Het begon allemaal toen ik erachter kwam dat webloggen een groter fenomeen is dan ik dacht. Sinds de start van mijn weblog ben ik allereerst in de wereld van de persoonlijke weblogs gedoken. Er blijkt heel wat grappig en creatief schrijftalent te zijn in Nederland, zoveel zelfs dat ik niet weet welke ik lezen moet. Daarna kwam ik erachter dat op professioneel gebied een minstens net zo groot netwerk aan weblogs wordt bijgehouden. Op de hoogte blijven van de laatste ontwikkelingen op het gebied van de nieuwe media, marketing, web 2.0, design, programmeren, user interfaces, communities, enz. en alle reflecties hierop, is gewoon onmogelijk.

Ik wil echter ook graag wat bijdragen aan dit web van hardwerkende mensen. Verhaaltjes schrijven waar iemand ‘s nachts aan denkt, tips geven in ruil voor dankbaarheid, inzicht verschaffen dat verzacht, dingen ontwerpen die mooi gevonden worden of software maken die je taken verlicht. Maar alles is interessant, overal valt over te schrijven, waar moet ik beginnen, en hoe bepaal ik wat ik ga doen? Om mijn tijdverspilling in goede banen te leiden en om snel tot actie over te gaan, heb ik geprobeerd dit alles te plannen. Maar plannen blijft voor mij als die hardloopwedstrijd tussen de schildpad en de haas, waarbij de schildpad een voorsprong krijgt en de haas de afstand tussen hem en de schildpad iedere keer halveert, zonder hem ooit in te halen. Zo moeilijk krijg ik grip op plannen.

Om te plannen moet ik eerst weten wat ik wil bereiken. Om te weten wat ik wil bereiken moet ik weten wat er nog te bereiken valt. Om te weten wat er nog te bereiken valt moet ik het bereikte van anderen in kaart brengen door ze op te sporen en hun bezigheden in kaart te brengen. Hieruit moet ik een keuze maken en pas dan kan ik, te ideale, doelen voor mezelf stellen. Deze doelen moet ik opdelen in haalbare stukjes, zodat ik een realistische planning kan maken. Om haalbare stukjes te maken moet ik mijn ideale doel bijstellen door dingen niet te doen. In de tussentijd dienen zich nieuwe interesses aan die van invloed zijn op mijn doel. Hiermee stel ik mijn doel bij, zodat ik vooral ga doen wat ik het leukste vind en waarvan ik denk dat het zoveel mogelijk interessevliegen in één klap slaat. Zo bezien heb ik de afgelopen dagen keihard gepland en ben ik geen stap verder gekomen. Ik heb besloten dit planprobleem op te lossen. Als een ware effectieve manager plan ik momenteel de aanpak hiervan.

Ongelofelijk, maar vanaf dit bewuste journaal ging het NOS archief een weekend stuk. Ik heb alles in het werk gesteld deze opname te bemachtigen, maar op mijn smekende e-mail werd niet gereageerd. Vandaar slechts een video van het 8 uur journaal (bekijk in wmv formaat of mpg formaat). Ik zie hier vooralsnog geen samenzwering in, dat gaat te ver.

De weerman begint zijn betoog, dat de innerlijke strijd tussen passie voor schaatsen en professionaliteit duidelijk in zich draagt, met het aanhalen van een paar schaatsers die door het ijs zijn gezakt. Op de foto is te zien dat er tien meter voor de schaatsers een plas water ligt, waardoor hij de retorische conclusie kan trekken dat het ijs onbetrouwbaar is. Door een dergelijk, simplistisch voorbeeld te nemen, dat zowel een dorpsgek als een kind overtuigt van het gevaar, verlaagt hij zich tot leek en ontwijkt hij een professioneel afkeurend advies over schaatsen met dit weer. Het grapje over de natte broek en de ijsbaan doet qua knulligheid denken aan Balkenende en vormt een welkome ondersteunende ondermijning van zijn gezag

Uit zijn woordkeuze valt duidelijk zijn betrokkenheid met kinderen af te lezen. Hij spreekt van een gelukkige afloop, maakt een grapje en vermijdt de term levensgevaarlijk. Je ziet dat hij de kinderen een lekker dagje op het ijs gunt, maar doet er alles aan een mogelijke teleurstelling te voorkomen. In zijn opbouwend betoog verschuift hij de beslissingsbevoegdheid over het wel dan niet schaatsen naar de ouders. Als het feest niet doorgaat is het niet zijn schuld. Tevens verzacht hij de onvermijdelijke pijn alvast door de komende winterdag te verheerlijken en boven nul in plaats van boven het vriespunt te zeggen.

Over de komende dagen zegt hij: "Daarna gaan de temperaturen wat omhoog, want de wind die gaat naar het noorden draaien, ja en dan komt er wat zachtere lucht onze kant op en dan wordt het wat minder koud". Hij gaat heel deskundig in op de causale relatie tussen de windrichting, de temperatuur van de lucht en de temperatuur in het land. Op deze manier drogeert hij de mensen met technische details en masseert hij ze vast voor het onvermijdelijke. Het leed voor de kinderen verzacht hij door nooit over warmere temperatuur te spreken, maar zich altijd in afgezwakte termen uit te drukken. En dan gebeurt het, in het tien uur journaal verspreekt hij zich en zegt: "... Ja en dan komt er wat warmere -ik moet zeggen zachtere- lucht onze kant op...".

Het bewustzijnsniveau waarmee hij deze verspreking corrigeert is absoluut ongekend! Het zal de regisseur weinig uitmaken welk bijvoeglijk naamwoord hij gebruikt voor de aankomende lucht, dus het kan niet anders dan dat hij zich zelf deze striktheid van woorden heeft opgelegd. Hij neemt de verantwoordelijkheid op zich om de kinderen te sparen, ze op gemoedelijke wijze voor de gek te houden. Het zachtere zal de kinderen in slaap wiegen, door associaties op te roepen met teddyberen en kindertruitjes. Ze zullen spontaan de schaatspret vergeten en wegdromen bij de door hem gecreëerde beelden. Als dat niet helpt kunnen ouders nog altijd zeggen dat zachter niet per definitie warmer is, en dat er dus nog hoop is. Hij hoort zichzelf de fout maken, verslagen probeert hij er nog het beste van te maken. Tevergeefs.

Sinds het verhitte gedoe over punctualiteit heeft de NS veel werk verricht om de reiziger beter te informeren. Het is namelijk een feit dat tijdige, regelmatige of überhaupt enige informatie de reiziger geruststelt. Ik heb eens ergens gelezen dat als je een reden geeft, al is die onzinnig, mensen dit klakkeloos aannemen. Als voorbeeld werd de vraag om voor te mogen bij de kassa behandeld. Als het verzoek werd aangevuld met "omdat ik dan sneller aan de beurt ben", ging bijna iedereen akkoord.

Sinds het nieuwe beleid wordt elke mogelijke vertraging tot op absurd detail toegelicht. Zo moeten we bij Leiden rustiger gaan rijden, omdat de seinen bijna niet zichtbaar zijn. Ik hoor het goed, in de 21e eeuw is het verschil tussen een rood en groen sein in handen van het waarnemingsvermogen van de machinist. Ik zie hem al turen in de mist, de voet adequaat op het rempedaal, om bij een opdoemend rood schijnsel preventief te kunnen remmen. Safety first heeft hij namelijk geleerd. In Utrecht kunnen we niet vertrekken, omdat de tweede conducteur er nog niet is, en dat is met zo'n lange trein niet veilig. Safety first, voor uw eigen bestwil voegt hij er nog aan toe. Het enige voordeel is dat de woede wordt gesust. Dat heeft de directie in elk geval wel goed aangepakt.

Waar ik minder over te spreken ben zijn de vernieuwde aankondigingen bij vertraging. Dat wordt al geruime tijd door een elektronische stem aangekondigd. Een heel erg efficiënt idee dat ook nog eens goed is uitgevoerd. De laatste tijd echter hebben ze de tekst "De trein naar ... heeft een vertraging van ongeveer 10 minuten" vervangen door "De trein naar ... komt over 10 minuten binnen op spoor ...". Ik word de laatste tijd steeds verdrietiger van dit soort subtiele manipulatieve streken. Ze worden zorgvuldig en vol naïeve overgave ontworpen door jeugdige enthousiastelingen, die de hiervoor opgerichte communicatiestudie vol lof hebben afgerond, om uiteindelijk op de welzijnsladder te kunnen stijgen dankzij hun functie als uitmuntend propagandaleider.

Dan is er toch nog wat positiefs te melden. Nieuw zijn namelijk de nieuwe symbolen voor stiltegebieden in de trein. Dat zijn speciale zones waar je moet fluisteren zodat er rust heerst. Het oorspronkelijke symbool hiervoor, links afgebeeld, was te onduidelijk om serieus iemand mee aan te spreken op lawaai. Het lijkt wel of dat mannetje aan het bidden of mediteren is. Een boodschap spreekt er niet uit, en een handleiding voor gewenst gedrag is het al helemaal niet. Gelukkig heeft de NS het symbool sinds kort vertaald in de taal van de jeugd: het verbod als leidraad voor gedrag.

Ik ben weer eens gaan VJ'en en heb nieuwe opnames gemaakt. De software die al bijna twee jaar af is, maar waar ik nog nooit echt iets mee heb gedaan, ga ik in een serie demos flink aan de tand voelen. Nu vast twee video's.

 

	Breakbild Badart   WMV formaat (12Mb | aanbevolen)  MPG formaat (12Mb)
	Breakbild tv   WMV formaat (17Mb | aanbevolen) MPG formaat (15Mb)
En dan ook maar een paar oude video's
	Fight   MPG formaat (14Mb)
	Birds zolder   WMV formaat (13Mb)

Zie je maar dat een goed boek helemaal niet leesbaar hoeft te zijn.

 

1		De nummer 1 is een matte full color paperback die erg zacht aanvoelt. Als je er met je nagels overheen gaat krijg je er net geen kippevel van. Maar dat hebben er wel meerdere. Bij deze is de kaft naar binnen omgevouwen als flap en kun je hem als een tent opzetten. Als je er dan lichtelijk met je nagels overheen krast maakt hij een aantrekkelijk geluid.
2		De eigenlijke winnaar heeft zo'n kaft met van die prachtig gladde opgezette letters tegen een matte achtergrond. Ik had er een waarbij de letters zo perfect van elkaar stonden, dat als je er met je vinger over bewoog je verslaafd raakte aan het snel-langzaam-snel-langzaam gevoel van deze sliding. Die heb ik echter nooit meer teruggezien, en deze heeft dat gewoon net niet.
3		Deze heeft een stof-linnen aanvoelende kaft met een prachtig plaatje van een mannetje op een ladder bij een dak. Als je daar met je nagels overheen gaat voelt dat heel degelijk en bijzonder. Als een kaft die nog heel veel water op kan nemen. Door het materiaal is het plaatje heel dof en zie je een patroon dat de kleuren beïnvloedt. En als bonus staat er alleen in kleine letters op geschreven.
4		Deze heeft weer van die glimmende letters die het licht zo goed reflecteren, al hou ik daar met mate van. Het materiaal is ook hier heel dof, het lijkt wel recycling, maar toch netjes. In de achtergrond zitten allemaal groene vezeltjes die het rauwe karakter benadrukken. De groene letters stralen je echter met een zaaiende iets verdofte reflectie overtuigend tegemoet.
5		De laatste plaats is voor zo'n typisch gladde volledig reflecterende kaft waar je je blind op kan staren. Het voelt alsof je over een ijsbaan beweegt. Geen enkele uitdaging zo'n boek. Ware het niet dat dit boek pagina's heeft van zwaar en glad papier, glossy bijna, waardoor het een genot is er doorheen te bladeren, maar onmogelijk om te lezen.

 

Vandaag heb ik een nieuw type kaft ontdekt, een interessante combinatie van diverse favorieten. Het heeft een boel letters in hoog lettertype in zeer dun relief op de kaft staan en tevens is een nep leerachtig effect aangebracht. Als je daar overheen wrijft voel je een tinteling van complexe orde, samengesteld uit bovengenoemde elementen. Hij glimt echter ook hevig, verblindend, dus ik weet het niet. Toch niet zo mijn ding.

Ik blijf de tijd maar moeilijk vinden. Iedereen kent wel het gevoel dat de tijd af en toe snel gaat en soms wat langzamer, dat heeft voornamelijk met verveling, bewustzijn en concentratie te maken. Natuurkundig gezien is de tijd relatief, maar daar hebben we op aarde weinig mee van doen. Psychologisch speelt iets anders, alsof je sommige momenten minder vaak aan de tijd denkt en hij daarmee sneller voorbijgaat. Als je diep slaapt denk je helemaal niet aan tijd en gaat hij inderdaad razendsnel. Maar zoals we allemaal weten is slapen misschien wel het fijnste in het leven, maar constant slapen maakt het echte leven weer een beetje overbodig. Net zoals bij Roeland de kasplant.

Om dat gedoe met tijd een beetje de baas te blijven lopen al mijn klokken voor, zodat een te laat precies op tijd wordt. Toch blijft het gevoel dat ik constant achter de tijd aan loop. Ons hele leven wordt door de tijd bepaald, alles heeft een bepaalde duur en we werken hard om dingen in de toekomst te bereiken. Maar het maakt me zo droevig als ik zie dat er maar zo weinig tijd is, en dat dingen bereiken zo langzaam gaat. Zo kan ik al geen arts meer worden en is de hoeveelheid kennis die ik op kan nemen begrensd door de beperkte hoeveelheid tijd. Ik moet me wel specialiseren om na jaren professioneel te kunnen meedraaien in het beroep waarvan ik dan inmiddels uit ervaring weet dat het niet zo interessant is.

Ik kom hierbij vanwege mijn tandenborstel. Sinds kort heb ik een nieuwe elektrische die om de dertig seconden een rare trilling maakt om aan te geven dat ik van kwart van mijn gebit moet wisselen. Bij elkaar opgeteld is dat twee minuten poetsen, en dat is het heilige getal. Het was me opgevallen dat de eerste dertig seconden altijd veel sneller voorbijgaan dan die erna. Om mogelijk tandbederf te voorkomen begon ik de laatste tijd niet altijd links beneden met poetsen, maar wisselde ik af, zodat -mocht de tijdklok inderdaad niet kloppen- ik de vier kwarten van mijn gebit gelijkelijk zou benadelen. Dat hield ik niet vol. Vandaag heb ik de timer gestopwatcht met mijn telefoon: 31.5, 1:03, 1:34.5, 2:06. Ik had dus geen gelijk, ik poets zelfs zes seconden te lang! Voor de zekerheid heb ik mijn telefoon nog even geijkt met mijn computer, dat klopt. Hoeveel tijd ik weer niet heb verspild aan alleen maar een beetje zekerheid.

Ik had vannacht een droom en ik herinner me gelukkig nog het fijnste deel ervan, het gevoel. Ik schrijf hem snel op. Ik weet niet hoe, maar ik ben in jouw kamer en het is donker. Een sterke overtuiging heeft mij hierheen geleid, ik wist precies waar het was, zonder te weten waar ik ben. Het is zo donker dat ik op mijn knieën met mijn handen over de vloer veeg, zodat ik nergens tegenaan loop. Tijdens het vegen voel ik allemaal kleine snippers door mijn handen gaan, en ik verplaats ze in hoopjes over de vloer. Ik weet niet meer hoe en waar ze lagen voor ik er was, mijn bezoek zal dus niet onopgemerkt blijven.

Ik hoor gestommel op de gang, dat ben jij. Ik probeer nog te vluchten naar buiten, maar je komt binnen en begroet me vol zelfvertrouwen, omdat je weet dat ik geen kant op kan. Je had me gezien van buiten en herkend aan mijn bruine sokjes. We raken in discussie en zitten ver van elkaar, ik moet je overhalen me niet aan te geven voor insluiping. Er is niets dan koude. En dan gebeurt het. Opeens moet je hard lachen om enkele woorden van verdediging. Het voelt alsof de ruimte zich om mij heen sluit en zich als een warme deken vol vertrouwdheid over me heen legt. Je komt dichterbij en het voelt alsof ik voor het eerst recht in je ogen kijk.

Hetzelfde gevoel had ik laatst in een andere droom. Ik was bij je op bezoek en je leidt me rond door je huis. Heel routineus toon je me alle kamers met een overtuiging dat ik na de rondleiding weer naar huis ga. Ook hier hangt die vertrouwdheid in de lucht, een soort hoop, dat het op een moment omslaat. Op een gegeven moment ben ik je kwijt en ik dwaal door de steeds bekender aandoende grote ruimtes waarvan ik de kleuren herken. Ik kijk uit voor het afstapje. Ik ben bang je te verliezen. Uiteindelijk vind ik je en begroet je me met de woorden: "Kom je eindelijk ook deze kant op"